Songs van 2015 | Augustus

Nieuwe muziek van een artiest is altijd spannend. Wat is de eerste indruk? Een nieuw geluid of ligt het helemaal in de lijn der verwachting? Halverwege de maand deel ik een aantal nieuwe nummers, veelal singles, die mijn aandacht trekken. Deze maand besteed ik aandacht aan Beach House, Foals, Lana Del Rey, Half Moon Run en Joanna Newsom.

Beach House

Met Sparks lijkt het nieuwe album van Beach House een meer experimentele kant op te gaan. Het nummer is op het eerste gehoor minder toegankelijk dan we gewend zijn van het duo. Naar verluid is het album dan weer weinig vernieuwend, maar wel erg mooi.

Releasedatum album: 28 augustus

Foals
Het titelnummer van het nieuwe album van Foals belooft weer veel goeds. Stuwende drums en gitaarlijnen in combinatie met het bijzondere stemgeluid van zanger Yannis Philippakis, dat smaakt naar meer! En voor diegenen die inderdaad meer willen horen: het catchy nummer Mountain At My Gates is ook al uit. 

Releasedatum album: 28 augustus

Lana Del Rey

Ultraviolence is nog maar net een jaar oud, maar het volgende album van Lana Del Rey komt er al bijna aan. Afgelopen vrijdag werd de eerste single, het hypnotiserende High By The Beach, gelanceerd met bijbehorende videoclip. Hierin zie je hoe Lana Del Rey afrekent met paparazzi.

Releasedatum album: 18 september

Half Moon Run
In 2012 verscheen het debuutalbum van Half Moon Run, met daarop onder andere het prachtige Full Circle. Trust is de eerste single van hun nieuwe album. Horen we daar nu een vleugje elektronica? Even wennen dus.

Releasedatum album: 23 oktober

Joanna Newsom

De stem van Joanna Newsom is uniek. Je houdt ervan of je kunt er geen seconde naar luisteren. Een middenweg bestaat niet. Ik was in ieder geval blij verrast dat er een nieuw album van mevrouw Newsom aangekondigd werd. Sapokanikan is wellicht weinig vernieuwend, maar wel erg fijn.

Releasedatum album: 23 oktober

Leesmarathon | #TBRTakedown 2.0

Spontane acties zijn leuk, toch? Ik heb gisteravond besloten dat ik mee ga doen aan de #TBRTakedown 2.0. En je raadt het nooit, die begint vandaag. De #TBRTakedown 2.0 is een read-a-thon, of leesmarathon, van een week. Het doel? Je te-lezen-stapel een stukje kleiner maken. 

Organisatie

De organisatie is in handen van een aantal booktubers en boekenbloggers:

Shannon | YouTube | Twitter

Heather | YouTube | Twitter

Felicia | YouTube | Twitter

Kim | Blog | Twitter

Duur

Zaterdag 25 juli 2015 - Vrijdag 31 juli 2015

Uitdagingen

Om je te helpen bij de keuze voor boeken hebben de organisatoren een lijstje met uitdagingen opgesteld:

1. Eerste boek in een serie

2. Vervolg in een serie

3. Buiten je comfort zone (genre, auteur, recensies, etc.)

4. Op je te-lezen-stapel voor meer dan een jaar (of het langste)

5. Meest recent gekochte boek

Mijn boeken

1. Harper Lee - To Kill a Mockingbird

Ik ben een tijdje geleden begonnen in dit boek. Nu het vervolg, Go Set a Watchman, opgedoken is maakt dit boek plotseling onderdeel uit van een serie. Vandaar dat dit mijn keuze voor het eerste boek in een serie is. Ik ben al ongeveer op een derde.

2. Douglas Adams - The Restaurant at the End ofthe Universe

Het eerste deel in de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy-serie is briljant. De humor is hilarisch en helemaal mijn smaak. Ik ben dus erg benieuwd naar het tweede deel in deze serie.

3. Kate Tempest - Hold Your Own

Dit is een poëziebundel van de artiest Kate Tempest. Ik zag haar dit jaar op het Motel Mozaique-festival in Rotterdam. Haar songteksten zijn ijzersterk, waardoor ik wist dat ik haar poëziebundel mee móest nemen. Het wordt de allereerste poëziebundel die ik lees. Leuk detail, hij is gesigneerd. 

4. Douglas Coupland - Generation X

Dit boek staat volgens Goodreads sinds januari 2013 op mijn lijst met te lezen boeken. In de jaren ’90 werd de term Generatie X te pas en te onpas gebruikt. Dit boek staat bekend als één van de beste en meest indringende omschrijvingen van een generatie mensen.

5. Deborah Install - A Robot in the Garden

Ik was vorig weekend in boekhandel Dominicanen in Maastricht. Dat is misschien wel de mooiste boekhandel van Nederland, gelegen in een kerk. Ik zag dit boek liggen en was direct verliefd op de titel en de cover. Het ziet eruit als een boek waar je doorheen vliegt, dus perfect voor deze marathon.

En nu?

Kun je mijn voortgang bijhouden op Twitter. Als je ook tweets van andere deelnemers wilt zien, zoek je op #TBRTakedown. Het waait vandaag extreem hard (code rood). Perfect weer dus om lekker binnen te blijven met een boek.

Mooie openingszinnen #1

Harper Lee - To Kill a Mockingbird

Boekrecensie | The Girl on the Train

Bron: Goodreads

“There’s something comforting about the sight of strangers safe at home.”

Rachel neemt elke dag de trein van 8.04u naar Londen. Deze trein stopt regelmatig voor een rood sein. Op dat moment gaat Rachels blik elke dag naar een jong stel in één van de huizen langs het spoor. Het blijft niet bij kijken. Rachel stelt zich het perfecte leventje van de twee voor en geeft ze zelfs namen: Jess en Jason. Op een dag ziet ze iets vreemds. En vanaf die dag is alles anders.

Wat vond ik ervan?
The Girl on the Train is een psychologische thriller. Rachel, de hoofpersoon, is een alcoholist. Er ontbreken stukken in haar verhaal en je weet nooit zeker of iets echt gebeurt of dat ze het zich inbeeldt. Een perfect voorbeeld van een onbetrouwbare verteller dus. Naast Rachel staan twee andere vrouwen centraal: Megan en Anna. Ze hebben ieder hun eigen hoofdstukken, waarin je stukje bij beetje hun verhaal te weten komt.

De klassieke aspecten van een thriller komen aan bod. Je krijgt steeds genoeg informatie om je nieuwsgierig te maken naar de rest, waardoor je door blijft lezen. Je denkt te weten wie wat heeft gedaan en een paar bladzijden later krijg je weer informatie in een totaal andere richting. Zo gaat het door tot de schokkende ontknoping, waarin alle puzzelstukjes in elkaar vallen.

Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen. Het is interessant om een verhaal te lezen vanuit het perspectief van een onbetrouwbare verteller, die zelf niet altijd meer weet wat ze de dag ervoor gedaan heeft. En, wat misschien het belangrijkste is bij dit genre: ik had geen flauw idee hoe het verhaal af zou lopen.

Het eindoordeel
The Girl on the Train wordt door veel mensen vergeleken met Gone Girl. Is het inderdaad vergelijkbaar? Misschien wel. Er zitten wat overeenkomsten in de verhaallijnen. Is dit boek beter dan Gone Girl? Nee. Maar het zuigt je wel van begin tot eind mee in het verhaal.

Concertrecensie | Mintzkov @ Tivoli de Helling, Utrecht

Mintzkov is al veertien jaar een vaste waarde in muziekland. De band uit het Belgische Lier bracht eind vorig jaar alweer het vierde album, getiteld Sky Hits Ground, uit. De laatste stop van hun Nederlandse clubtour is Tivoli de Helling.

The Silverfaces mogen voor de derde keer openen voor Mintzkov. De dames en heren van de Herman Brood Academie hebben nog weinig op het podium gestaan, maar sleepten al wel de Amsterdamse popprijs binnen. Qua geluid doen ze denken aan Jack White met een flinke teug psychedelica. Door aanstekelijke riffs en een uitstekende techniek te combineren met een raspend stemgeluid creëert de band een apart geluid.

Het duurt even voordat het publiek opgewarmd is. Zanger Jesse Koch probeert vlak voor één van zijn vele gitaarsolo’s het publiek dichter bij het podium te krijgen. Met wat aansporing onder het mom van “duurt lang!” lukt dat dan eindelijk. Als de band nog meer een eigen smoel krijgt, kunnen ze het weleens ver gaan schoppen.

Van het hoofdprogramma werd jaren geleden ook gezegd dat het een band was om in de gaten te houden. Ze wonnen de Humo Rock Rally, maar zijn daarna opmerkelijk genoeg nooit echt doorgebroken. Mintzkov is in al die jaren het kleine broertje van die andere Vlaamse band gebleven.

Het is vanaf de eerste minuut duidelijk hoe goed de heren en dame hun instrumenten beheersen. Bassiste Lies Lorquet speelt groovende en strakke baspartijen en zanger Philip Bosschaerts heeft een haast hypnotiserend stemgeluid. Dat stemgeluid is wat de band onderscheidend maakt. Instrumentaal zit het namelijk goed in elkaar, maar het blijft eenvoudig. Het is dan ook jammer dat niet alle nummers de stem van Bosschaerts optimaal benutten.

Halverwege het optreden ontstaat er dan ook een dip. Het is een slimme zet om juist dan het publiek bij de muziek te betrekken. Pas als echt iedereen uit volle borst het refrein van ‘Opening Fire’ zingt, is Bosschaerts tevreden en gaat het concert verder. Het werpt zijn vruchten af, want het publiek is de rest van de avond rustiger en minder rumoerig.

Mintzkov is niet de meest charismatische band die er is. Bosschaerts vertelt wat verhalen over hun nummers en voorgaande optredens, maar de band als geheel is stijfjes. Op een klein podium is dat niet erg, maar in een grote zaal moet je de aandacht van het publiek vast kunnen houden. Na afloop blijft er dan ook een dubbel gevoel over. Aan de ene kant gun je het de band om in grotere zalen te spelen, maar aan de andere kant zijn ze misschien wel op hun best in kleine zalen. Het zou zonde zijn als de magie van Bosschaerts stem verloren gaat in de massa.

Bron: ROAR E-Zine