Harper Lee - To Kill a Mockingbird
vrijdag 24 juli 2015
donderdag 23 juli 2015
Boekrecensie | The Girl on the Train
 |
| Bron: Goodreads |
Rachel neemt elke dag de trein van 8.04u naar Londen. Deze trein stopt regelmatig voor een rood sein. Op dat moment gaat Rachels blik elke dag naar een jong stel in één van de huizen langs het spoor. Het blijft niet bij kijken. Rachel stelt zich het perfecte leventje van de twee voor en geeft ze zelfs namen: Jess en Jason. Op een dag ziet ze iets vreemds. En vanaf die dag is alles anders.
Wat vond ik ervan?
The Girl on the Train is een psychologische thriller. Rachel, de hoofpersoon, is een alcoholist. Er ontbreken stukken in haar verhaal en je weet nooit zeker of iets echt gebeurt of dat ze het zich inbeeldt. Een perfect voorbeeld van een onbetrouwbare verteller dus. Naast Rachel staan twee andere vrouwen centraal: Megan en Anna. Ze hebben ieder hun eigen hoofdstukken, waarin je stukje bij beetje hun verhaal te weten komt.
De klassieke aspecten van een thriller komen aan bod. Je krijgt steeds genoeg informatie om je nieuwsgierig te maken naar de rest, waardoor je door blijft lezen. Je denkt te weten wie wat heeft gedaan en een paar bladzijden later krijg je weer informatie in een totaal andere richting. Zo gaat het door tot de schokkende ontknoping, waarin alle puzzelstukjes in elkaar vallen.
Ik heb het boek in een paar dagen uitgelezen. Het is interessant om een verhaal te lezen vanuit het perspectief van een onbetrouwbare verteller, die zelf niet altijd meer weet wat ze de dag ervoor gedaan heeft. En, wat misschien het belangrijkste is bij dit genre: ik had geen flauw idee hoe het verhaal af zou lopen.
Het eindoordeel
The Girl on the Train wordt door veel mensen vergeleken met Gone Girl. Is het inderdaad vergelijkbaar? Misschien wel. Er zitten wat overeenkomsten in de verhaallijnen. Is dit boek beter dan Gone Girl? Nee. Maar het zuigt je wel van begin tot eind mee in het verhaal.
The Girl on the Train wordt door veel mensen vergeleken met Gone Girl. Is het inderdaad vergelijkbaar? Misschien wel. Er zitten wat overeenkomsten in de verhaallijnen. Is dit boek beter dan Gone Girl? Nee. Maar het zuigt je wel van begin tot eind mee in het verhaal.
maandag 24 februari 2014
Concertrecensie | Mintzkov @ Tivoli de Helling, Utrecht
Mintzkov is al veertien jaar een vaste waarde in muziekland. De band uit het Belgische Lier bracht eind vorig jaar alweer het vierde album, getiteld Sky Hits Ground, uit. De laatste stop van hun Nederlandse clubtour is Tivoli de Helling.
The Silverfaces mogen voor de derde keer openen voor Mintzkov. De dames en heren van de Herman Brood Academie hebben nog weinig op het podium gestaan, maar sleepten al wel de Amsterdamse popprijs binnen. Qua geluid doen ze denken aan Jack White met een flinke teug psychedelica. Door aanstekelijke riffs en een uitstekende techniek te combineren met een raspend stemgeluid creëert de band een apart geluid.
Het duurt even voordat het publiek opgewarmd is. Zanger Jesse Koch probeert vlak voor één van zijn vele gitaarsolo’s het publiek dichter bij het podium te krijgen. Met wat aansporing onder het mom van “duurt lang!” lukt dat dan eindelijk. Als de band nog meer een eigen smoel krijgt, kunnen ze het weleens ver gaan schoppen.
Van het hoofdprogramma werd jaren geleden ook gezegd dat het een band was om in de gaten te houden. Ze wonnen de Humo Rock Rally, maar zijn daarna opmerkelijk genoeg nooit echt doorgebroken. Mintzkov is in al die jaren het kleine broertje van die andere Vlaamse band gebleven.
Het is vanaf de eerste minuut duidelijk hoe goed de heren en dame hun instrumenten beheersen. Bassiste Lies Lorquet speelt groovende en strakke baspartijen en zanger Philip Bosschaerts heeft een haast hypnotiserend stemgeluid. Dat stemgeluid is wat de band onderscheidend maakt. Instrumentaal zit het namelijk goed in elkaar, maar het blijft eenvoudig. Het is dan ook jammer dat niet alle nummers de stem van Bosschaerts optimaal benutten.
Halverwege het optreden ontstaat er dan ook een dip. Het is een slimme zet om juist dan het publiek bij de muziek te betrekken. Pas als echt iedereen uit volle borst het refrein van ‘Opening Fire’ zingt, is Bosschaerts tevreden en gaat het concert verder. Het werpt zijn vruchten af, want het publiek is de rest van de avond rustiger en minder rumoerig.
Mintzkov is niet de meest charismatische band die er is. Bosschaerts vertelt wat verhalen over hun nummers en voorgaande optredens, maar de band als geheel is stijfjes. Op een klein podium is dat niet erg, maar in een grote zaal moet je de aandacht van het publiek vast kunnen houden. Na afloop blijft er dan ook een dubbel gevoel over. Aan de ene kant gun je het de band om in grotere zalen te spelen, maar aan de andere kant zijn ze misschien wel op hun best in kleine zalen. Het zou zonde zijn als de magie van Bosschaerts stem verloren gaat in de massa.
The Silverfaces mogen voor de derde keer openen voor Mintzkov. De dames en heren van de Herman Brood Academie hebben nog weinig op het podium gestaan, maar sleepten al wel de Amsterdamse popprijs binnen. Qua geluid doen ze denken aan Jack White met een flinke teug psychedelica. Door aanstekelijke riffs en een uitstekende techniek te combineren met een raspend stemgeluid creëert de band een apart geluid.
Het duurt even voordat het publiek opgewarmd is. Zanger Jesse Koch probeert vlak voor één van zijn vele gitaarsolo’s het publiek dichter bij het podium te krijgen. Met wat aansporing onder het mom van “duurt lang!” lukt dat dan eindelijk. Als de band nog meer een eigen smoel krijgt, kunnen ze het weleens ver gaan schoppen.
Van het hoofdprogramma werd jaren geleden ook gezegd dat het een band was om in de gaten te houden. Ze wonnen de Humo Rock Rally, maar zijn daarna opmerkelijk genoeg nooit echt doorgebroken. Mintzkov is in al die jaren het kleine broertje van die andere Vlaamse band gebleven.
Het is vanaf de eerste minuut duidelijk hoe goed de heren en dame hun instrumenten beheersen. Bassiste Lies Lorquet speelt groovende en strakke baspartijen en zanger Philip Bosschaerts heeft een haast hypnotiserend stemgeluid. Dat stemgeluid is wat de band onderscheidend maakt. Instrumentaal zit het namelijk goed in elkaar, maar het blijft eenvoudig. Het is dan ook jammer dat niet alle nummers de stem van Bosschaerts optimaal benutten.
Halverwege het optreden ontstaat er dan ook een dip. Het is een slimme zet om juist dan het publiek bij de muziek te betrekken. Pas als echt iedereen uit volle borst het refrein van ‘Opening Fire’ zingt, is Bosschaerts tevreden en gaat het concert verder. Het werpt zijn vruchten af, want het publiek is de rest van de avond rustiger en minder rumoerig.
Mintzkov is niet de meest charismatische band die er is. Bosschaerts vertelt wat verhalen over hun nummers en voorgaande optredens, maar de band als geheel is stijfjes. Op een klein podium is dat niet erg, maar in een grote zaal moet je de aandacht van het publiek vast kunnen houden. Na afloop blijft er dan ook een dubbel gevoel over. Aan de ene kant gun je het de band om in grotere zalen te spelen, maar aan de andere kant zijn ze misschien wel op hun best in kleine zalen. Het zou zonde zijn als de magie van Bosschaerts stem verloren gaat in de massa.
maandag 14 oktober 2013
Concertrecensie | Revere @ Rotown, Rotterdam
Hoe de Londense band Revere in Nederland terecht is gekomen is een bijzonder verhaal. Een Nederlandse muziekliefhebber zorgde voor bekendheid van de band in zijn kennissenkring en via via tekende de band bij V2 Benelux: de eerste stap naar het Europese vasteland. Het concert in Rotown is de vuurdoop van het nieuwe album My Mirror / Your Target, dat door crowdfunding tot stand is gekomen. Zanger Stephen Ellis benadrukt tijdens het concert dat ze nooit verwacht hadden in Nederland op te zullen treden. En dat is te zien, want het plezier straalt van de band af.
De muziek van Revere is lastig te omschrijven, omdat ze hun inspiratie halen uit veel verschillende genres en artiesten. Het is een soort combinatie van Editors, Arcade Fire en Get Well Soon, aangevuld met elementen uit de postrock. Het gevolg is een set die veel afwisseling kent met aan de ene kant nummers die niet zouden misstaan in een stadionconcert en aan de andere kant rustige nummers die je aan de lippen van Ellis laten hangen. Mede door een viool en cello wordt een vol geluid gecreëerd.
Het podium is volledig gevuld door de zevenkoppige band, die live als achtste muzikant ook nog een trompettist meeneemt. Ondanks de weinige ruimte stuiteren de bandleden bij de uptempo nummers het podium over. Van die uptempo nummers, zoals het aanstekelijke ‘We Won’t Be Here Tomorrow’, moet de band het vanavond vooral hebben. Dat ligt niet aan hun muzikale kwaliteiten, maar aan de herrie vanuit het publiek. Zonde, want daardoor komt het prachtige ‘What Am I If I’m Not Even Dust’ live niet goed tot zijn recht.
Een groot probleem is dat het geluid slecht afgesteld is: de leadzang is amper te horen als de muziek aanzwelt. Zo valt ook de cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ in het water. Tijdens rustige nummers is goed te horen dat het warme stemgeluid van Ellis de muziek met gemak kan dragen, maar tijdens hardere nummers blijft daar weinig van over.
Hoogtepunten van de set zijn de indrukwekkende samenzang bij ‘Don’t Look up, Hannah’ en het prachtige ‘The Escape Artist’, dat een perfecte afsluiter van de avond is. De betovering blijft uit, maar dat kunnen we de band zelf niet kwalijk nemen. Als de sympathieke Britten wat meer naamsbekendheid krijgen gaan we ze zeker terugzien in grotere zalen.
Setlist:
Toegift:
De muziek van Revere is lastig te omschrijven, omdat ze hun inspiratie halen uit veel verschillende genres en artiesten. Het is een soort combinatie van Editors, Arcade Fire en Get Well Soon, aangevuld met elementen uit de postrock. Het gevolg is een set die veel afwisseling kent met aan de ene kant nummers die niet zouden misstaan in een stadionconcert en aan de andere kant rustige nummers die je aan de lippen van Ellis laten hangen. Mede door een viool en cello wordt een vol geluid gecreëerd.
Het podium is volledig gevuld door de zevenkoppige band, die live als achtste muzikant ook nog een trompettist meeneemt. Ondanks de weinige ruimte stuiteren de bandleden bij de uptempo nummers het podium over. Van die uptempo nummers, zoals het aanstekelijke ‘We Won’t Be Here Tomorrow’, moet de band het vanavond vooral hebben. Dat ligt niet aan hun muzikale kwaliteiten, maar aan de herrie vanuit het publiek. Zonde, want daardoor komt het prachtige ‘What Am I If I’m Not Even Dust’ live niet goed tot zijn recht.
Een groot probleem is dat het geluid slecht afgesteld is: de leadzang is amper te horen als de muziek aanzwelt. Zo valt ook de cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy the Silence’ in het water. Tijdens rustige nummers is goed te horen dat het warme stemgeluid van Ellis de muziek met gemak kan dragen, maar tijdens hardere nummers blijft daar weinig van over.
Hoogtepunten van de set zijn de indrukwekkende samenzang bij ‘Don’t Look up, Hannah’ en het prachtige ‘The Escape Artist’, dat een perfecte afsluiter van de avond is. De betovering blijft uit, maar dat kunnen we de band zelf niet kwalijk nemen. Als de sympathieke Britten wat meer naamsbekendheid krijgen gaan we ze zeker terugzien in grotere zalen.
Setlist:
- Code
- I Won’t Blame You
- Keep This Channel Open
- As the Radars Sleep
- Throwing Stones
- Enjoy the Silence
- A Road from a Flood
- Don’t Look up, Hannah!
- Fold up your flag
- We Won’t Be Here Tomorrow
- These Halycon Days
- What Am I If I’m Not Even Dust
- Maybe We Should Step Outside
- Tadoma
Toegift:
- The Escape Artist
maandag 27 mei 2013
Concertrecensie | Two Gallants @ Doornroosje, Nijmegen
Two Gallants, vernoemd naar een verhaal van James Joyce in Dubliners, is een duo uit Californië. Met drums, gitaar en harmonica maken de muzikanten folk rock, die sinds het album The Bloom and the Blight uit 2012 meer richting rock gaat dan ooit tevoren. De mannen hebben al vier albums op hun naam staan, maar zijn nog steeds te vinden in relatief kleine zalen als Doornroosje.
Het Vlaamse The Hickey Underworld opent de avond in een nog amper gevulde zaal. Een opmerkelijk voorprogramma, want waar Two Gallants hard en zacht perfect af kan wisselen, is er bij de Belgen weinig subtiliteit te vinden. Vanaf de eerste seconde gaat het van hard naar harder, lijkt de bassist enigszins onder invloed te zijn en is de zanger amper te horen en al helemaal slecht te verstaan. Wellicht een geschikt voorprogramma voor een hardrockband als, maar voor deze avond is het een vreemde keuze.
Een half uur later betreden zanger en gitarist Adam Stephens en drummer Tyson Vogel het podium. Het is goed te horen dat de mannen al meer dan tien jaar samen spelen, want ze vullen elkaar perfect aan. Op een muzikaal foutje zijn ze niet te betrappen. Vogels heldere achtergrondzang vormt een perfecte aanvulling op het raspende geluid van Stephens. Gitaar en drums raken ondertussen regelmatig verwikkeld in interessante kat- en muisspelletjes. Stephens blijkt een goede tokkelaar te zijn en Vogel is een begenadigd drummer.
‘Broken Eyes’ vormt een mooi rustpunt in de set. Stephens neemt met zijn mondharmonica plaats achter de piano en Vogel stapt over op een akoestische gitaar. De stem van Stephens blijkt veel geschikter te zijn voor rustige nummers dan voor het hardere werk. Waar hij bij nummers als ‘Ride Away’ moeite heeft het volume van de schreeuw te halen, is zijn stem prachtig subtiel tijdens het mooie ‘Broken Eyes’.
Toch heeft de band moeite de aandacht van het publiek vast te houden. Tijdens het hele concert wordt er gepraat en enkele mensen lopen voor het einde al weg om een biertje te gaan drinken in het café. Wellicht is de muziek te complex om lang interessant te blijven. Het duo heeft er een handje van om extra noten toe te voegen om een voller geluid te creëren, waardoor de muziek soms gekunsteld aanvoelt.
Gelukkig is er het nummer ‘Halycon Days’ om de aandacht weer te grijpen. Stephens begint het nummer gehurkt op de grond, maar staat even later zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. Als het nummer weer tot rust komt, speelt Vogel staand op de bekkens van zijn drumstel. Even later wordt hij door de bassist van The Hickey Underworld op de schouders genomen en door de zaal gedragen. Na een knuffel voor de geluidsman keert hij weer terug op het podium en knalt het nummer weer verder. Samen met ‘Broken Eyes’ vormt dit het hoogtepunt van de set. Hoe muzikaal de mannen ook zijn, zullen ze niet snel promoveren naar grotere zalen. Daar is hun geluid toch te specifiek voor.
Het Vlaamse The Hickey Underworld opent de avond in een nog amper gevulde zaal. Een opmerkelijk voorprogramma, want waar Two Gallants hard en zacht perfect af kan wisselen, is er bij de Belgen weinig subtiliteit te vinden. Vanaf de eerste seconde gaat het van hard naar harder, lijkt de bassist enigszins onder invloed te zijn en is de zanger amper te horen en al helemaal slecht te verstaan. Wellicht een geschikt voorprogramma voor een hardrockband als, maar voor deze avond is het een vreemde keuze.
Een half uur later betreden zanger en gitarist Adam Stephens en drummer Tyson Vogel het podium. Het is goed te horen dat de mannen al meer dan tien jaar samen spelen, want ze vullen elkaar perfect aan. Op een muzikaal foutje zijn ze niet te betrappen. Vogels heldere achtergrondzang vormt een perfecte aanvulling op het raspende geluid van Stephens. Gitaar en drums raken ondertussen regelmatig verwikkeld in interessante kat- en muisspelletjes. Stephens blijkt een goede tokkelaar te zijn en Vogel is een begenadigd drummer.
‘Broken Eyes’ vormt een mooi rustpunt in de set. Stephens neemt met zijn mondharmonica plaats achter de piano en Vogel stapt over op een akoestische gitaar. De stem van Stephens blijkt veel geschikter te zijn voor rustige nummers dan voor het hardere werk. Waar hij bij nummers als ‘Ride Away’ moeite heeft het volume van de schreeuw te halen, is zijn stem prachtig subtiel tijdens het mooie ‘Broken Eyes’.
Toch heeft de band moeite de aandacht van het publiek vast te houden. Tijdens het hele concert wordt er gepraat en enkele mensen lopen voor het einde al weg om een biertje te gaan drinken in het café. Wellicht is de muziek te complex om lang interessant te blijven. Het duo heeft er een handje van om extra noten toe te voegen om een voller geluid te creëren, waardoor de muziek soms gekunsteld aanvoelt.
Gelukkig is er het nummer ‘Halycon Days’ om de aandacht weer te grijpen. Stephens begint het nummer gehurkt op de grond, maar staat even later zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. Als het nummer weer tot rust komt, speelt Vogel staand op de bekkens van zijn drumstel. Even later wordt hij door de bassist van The Hickey Underworld op de schouders genomen en door de zaal gedragen. Na een knuffel voor de geluidsman keert hij weer terug op het podium en knalt het nummer weer verder. Samen met ‘Broken Eyes’ vormt dit het hoogtepunt van de set. Hoe muzikaal de mannen ook zijn, zullen ze niet snel promoveren naar grotere zalen. Daar is hun geluid toch te specifiek voor.
Abonneren op:
Posts (Atom)